Aksjologia przestrzeni bazą dla refleksji o postawach w zawodzie architekta

Regina Maga-Jagielnicka

Streszczenie

Od architekta, jako wykonującego zawód zaufania społecznego, wymagana jest świadomość istnienia etycznego wymiaru aktywności zawodowej. Każda relacja, w której uczestniczy architekt, zobowiązuje do określenia własnej postawy zarówno w odniesieniu do przestrzeni, jak i do człowieka – w osobach współautora, inwestora, klienta, użytkownika. Przemyślenia z dziedziny aksjologii przestrzeni stanowią istotne wsparcie w pracy zawodowej. System wartości formowany jest w okresie przygotowującym do pracy zawodowej („okres tworzący”), a podtrzymywany i rozwijany w trakcie wykonywania zawodu („okres twórczy”). Wartości przestrzeni tworzą obszerny katalog w trzech podstawowych dziedzinach: witalnych, kulturowych i moralnych. Rozeznanie aksjologiczne w odniesieniu do wartości moralnych stanowi szczególnego rodzaju drogowskaz zachowań w pracy zawodowej. Historia kształtowania przestrzeni wyobraźnią i talentem architekta pozostawiła ślady rozmaitych lekcji z zakresu etyki zawodowej, np. lekcji pokory, szacunku, prawdy, sprawiedliwości. Przedmiotowa i podmiotowa odpowiedzialność za przestrzeń – jej piękno i użyteczność – nie bierze się znikąd, odzwierciedla dylematy wyboru wartości.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.