Architektura – znamię człowieczeństwa

Jan Wadowski

Streszczenie

W architekturze wyrażone zostają podstawowe odniesienia człowieka do świata przyrody, do siebie samego i innych ludzi. Człowiek jest istotą, która – w przeciwieństwie do większości gatunków – tworzy własne środowisko życia, czyli cywilizację. Jej zasadniczym elementem (równie istotnym, jak myślenie czy symbolizacja) jest kreowanie konstrukcji architektonicznych mających różnorodne przeznaczenie (dom, świątynia, miejsce pracy, cmentarz itd.). Nie spełniają one tylko funkcji ochronnej, ale umożliwiają rozwój w obszarze kultury. Aktywność taka przyczynia się do zmian w środowisku naturalnym, często nieodwracalnych. Człowiek, dążąc do przetrwania, musi jednak ochronić siebie i swoje dzieci. Cel ten najlepiej osiąga się przez zarządzanie i organizację społeczną; powstawały więc budowle pożytku publicznego, gdzie projektant i budowniczy tworzyli dla wspólnego dobra. Czy dzisiaj, w dobie silnej tendencji do jak największych zysków z inwestycji, nie zapominamy o dobru ludzkim (indywidualnym i społecznym)? Doceniając fundamentalną rolę architektury w rozwoju cywilizacji, powinniśmy zastanowić się nad optymalizacją wznoszonych przez nas konstrukcji – w celu zachowania homeostazy biologicznej i cywilizacyjnej.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.