Dialektyka lokalno艣ci i globalno艣ci architektury wsp贸艂czesnej

Joanna Krajewska

doi:10.5277/arc120111

Streszczenie

Architektura wsp贸艂czesna oscyluje mi臋dzy tendencjami lokalnymi a globalistycznymi. Dynamika zmian w epoce ponowoczesnej sprawia, 偶e trudno jednoznacznie oceni膰 to zjawisko, dlatego proponuje si臋 rozpatrywa膰 je w duchu dialektyki negatywnej. 聽聽聽 Wiek XX przyni贸s艂 nowe technologie, a 艣wiat zacz膮艂 si臋 鈥瀔urczy膰鈥. Istniej膮ce sieci globalnych zale偶no艣ci nie pozwoli艂y 偶adnej z cywilizacji pozosta膰 oboj臋tn膮 na podnosz膮cy si臋 poziom wiedzy i rozw贸j techniki. Modernizacja, pocz膮wszy od Zachodu, obj臋艂a ca艂y 艣wiat. Kompresja czasu i przestrzeni oraz zaistnienie rzeczywisto艣ci wirtualnej zmieni艂y znaczenie realnego 鈥瀖iejsca鈥. Nowe materia艂y budowlane i wzrost mo偶liwo艣ci konstrukcyjnych oraz nowa filozofia architektury 鈥 modernizm da艂y podstawy do wykszta艂cenia si臋 jednego j臋zyka architektury nowoczesnej, w ramach kt贸rego zaistnia艂a du偶a swoboda projektowa. To偶samo艣膰 architektury rozumiana jako jeden z przejaw贸w kultury, w niekt贸rych rejonach 艣wiata zacz臋艂a przechodzi膰 kryzys. W obliczu niepewnej oceny swojej to偶samo艣ci w stosunku do otaczaj膮cej przestrzeni urbanistycznej stan膮艂 te偶 wsp贸艂czesny cz艂owiek. Tymczasem, jak dowodz膮 specjali艣ci, im bardziej ekspansywna globalizacja, tym silniejsza potrzeba podkre艣lania w艂asnej kultury. Pozostaje zastanowi膰 si臋 zatem, jakimi j臋zykami przem贸wi architektura przysz艂o艣ci.

Podgl膮d pe艂nego artyku艂u jest mo偶liwy wy艂膮cznie na wi臋kszych ekranach.