Współczesność

Miejsce i czas – nowe formy architektury sakralnej (przykłady wybranych obiektów z terenu Pomorza Zachodniego jako wyznacznik tworzących się nowych norm kulturowych)

Dorota Janisio-Pawłowska

Streszczenie

Architektura sakralna minionych stuleci ściśle nawiązywała do stylu obowiązującego ówcześnie w danym obszarze kulturowym i była wyznacznikiem typologicznym danego regionu, a jednocześnie świadczyła o poziomie „kultury w architekturze”. Przemiany społeczno-gospodarcze, postęp cywilizacji, który nastąpiły po II wojnie światowej, oraz zmiany kulturowe na terenie Pomorza Zachodniego, które były efektem napływu na ziemie odzyskane „Nowych Osadników”, stały się wyznacznikiem dla tworzących się nowych norm kulturowych. Czynnikiem mającym mającym niewątpliwie wpływ na kreację form sakralnych były uchwały II Soboru Watykańskiego, przepisy kodeksu ‘Prawa Kanonicznego” oraz ustalone na Konferencji Episkopatu Polski 25.01.1973 r. „normy postępowania w sprawach sztuki Kościelnej obowiązujące na terenie całego kraju. Poddając kwerendzie obiekty sakralne na terenie Pomorza Zachodniego i samego miasta Szczecina należy zaznaczyć, iż po II wojnie światowej tylko w granicach tej jednej aglomeracji miejskiej powstało ponad dwadzieścia nowych obiektów kultu religijnego obrzędu rzymskokatolickiego

W pracy omówiono przykłady z różnych terenów Szczecina zarówno usytuowane w historycznym obszarze miasta, jak również na terenie nowo powstałych osiedlach mieszkaniowych . Wskazując na stopień ich powiązania z zastanym krajobrazem kulturowym wraz z oceną spójności pomiędzy zamierzeniem projektowym a faktyczną realizacją.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.