Współczesność

Rola architekta w kreowaniu „kultury w architekturze” a nowe formy przestrzenne w krajobrazie kulturowym terenów podmiejskich oraz wiejskich jednostek osadniczych terenu Pomorza Zachodniego

Wojciech Pawłowski

Streszczenie

Na przestrzeni wieków przekształcenia form przestrzennych tworzących architekturę miejsca były ściśle powiązane z krajobrazem kulturowym, w jakim były lokowane. Jednocześnie były one poddane ściśle określonym kanonom osadzonym w miejscu i czasie swego powstania.

W obecnej chwili można zaobserwować zanikanie związku pomiędzy miejscem i czasem a kanonem formy, szczególnie w przestrzeniach podmiejskich oraz wiejskich ośrodkach osadniczych, gdzie świadomość kultury architektury reprezentowana przez projektanta musi zmierzyć się z błędnie pojętą kulturą estetyki reprezentowaną przez inwestora.

W tak zastanej sytuacji powstaje moralny dylemat architekta, polegający na stworzeniu kompromisu pomiędzy tymi dwoma stanowiskami pojmowania nowej przestrzeni, którego efektem niejednokrotnie jest całkowity brak poszanowania miejsca i czasu, z zaburzeniem krajobrazu kulturowego, w którym pojawiają się nowe formy przestrzenne niemające nic wspólnego z „kulturą architektury”.

Mając na uwadze powyższe, powstaje pytanie co do roli architekta w powiązaniu z niejednokrotnie wypaczonym sposobem pojmowania nowo projektowanej przestrzeni przez inwestora a możliwością utrzymania odpowiedniego poziomu architektury korespondującego z tak historycznym, jak i zastanym krajobrazem kulturowym miejsca.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.