Współczesność

Spatial turn. Przestrzenie międzykulturowe i transdyscyplinarne w architekturze

Tomasz Stępień

Streszczenie

Współczesna akumulacja rozwoju technologii doprowadziła do fuzji społeczeństwa i technologii na fundamencie estetyki, dokładnie nowych technologii wizualizacji. Jednocześnie poszerzyło się znaczenie samych technologii jako swoistych retorycznych narzędzi dyskursu toczonego wokół kultury oraz architektury. Jako przykład może tutaj posłużyć statyczny wzór/paradygmat architektoniczny Le Corbusiera oparty na platońskiej idealistycznej koncepcji technologii (wytwarzania). Jego przeciwieństwem jest futuryzm z podkreśleniem dynamizmu samych technologii, a oparty na heraklitejskim wariabilizmie. Podobne przeciwieństwo odnajdujemy w architektonicznych interpretacjach miejsca i przestrzeni funkcjonalizmu (pragmatyzm i statyzm) oraz strukturalizmu (zmienność i otwarcie przestrzeni). Wraz z odkryciem międzykulturowości i transdyscyplinarności w drugiej połowie 20. wieku przeciwieństwa te doprowadziły do tzw. zwrotu przestrzennego w naukach społecznych, opartych od tego momentu na wielowymiarowej koncepcji przestrzeni i wyrażonej w sporze modernizm/postmodernizm. Spór ten stał się jednocześnie osią rozwoju współczesnej architektury, czego wyrazem są projekty Shin Takamatsu. W ten sposób architektura ukazuje się w zwierciadle filozofii i technologii jako integralny element kultury.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.