Dziedzictwo

Ochrona dziedzictwa architektonicznego Wołynia w latach 1920–1930 jako środek tożsamości kulturowej i narodowej

Olga Mykhaylyshyn

Streszczenie

W okresie odnowienia niepodległości Polski w latach 1920–1930 odbyła się znaczna aktywizacja działalności dotyczącej opieki i konserwacji pamiątek architektury. Na terenie Wołynia, który został dołączony do II Rzeczypospolitej, został zrealizowany duży zakres prac w dziedzinie inwentaryzacji oraz renowacji znakomitych zespołów architektonicznych i oddzielnych budowli. Działalność ta może być rozpatrzona jako jeden z przejawów konstruowania tożsamości narodowej polskiego etosu w warunkach państwa wielonarodowego, jeden ze sposobów budowy moralnych podstaw narodu w tym okresie oraz wizualizacji tych procesów przez środki architektoniczne.

Podgląd pełnego artykułu jest możliwy wyłącznie na większych ekranach.